Ik heb iets met 30 januari. In 1947 trouwden mijn ouders op die bitterkoude dag op het stadhuis in Utrecht. In 1969 speelden op diezelfde dag The Beatles hun beroemde Rooftop Concert. Afgelopen vrijdag, op 30 januari 2026, was het opnieuw raak en verscheen de Expanded Edition van Decadence op de streamingdiensten. En die klinkt als nooit tevoren.
Over mijn bestaan als bassist van Poison Ivy en ons album Decadence uit 1981 heb ik al veel geschreven. Op mijn blog (zoals hier, hier, of hier), en ook in Change the Script and in Too Good to be True. Als ongeautoriseerd bandbiograaf heb ik er zelf in 2020 een heel boek aan gewijd: The Age of Me. Maar het was een elpee van vinyl, die weliswaar begin deze eeuw door Fonos op cd was gezet, maar die eerlijk gezegd naar niets klonk. Te zacht, te zwak, te flets. Toen de streamingdiensten actief werden, en mensen me vroegen of ze wat konden horen, moest ik ze richting Youtube sturen, daar was hier en daar nog een snipper van onze muziek te vinden. Op de streamers bestonden we niet. En dat stak, dat stak behoorlijk.
Vorig voorjaar was ik twee weken in het plaatsje Stormbruch in Duitsland om nieuwe muziek op te nemen. Een hobby-project, met oud-leden van de band, aangevuld met een graphic designer met smaak als kok en een sound-engineer die alles weet van digitaal opnemen. Op de eerste avond daar ontving ik een mailtje van Marc Boom, Hij was de nieuwe eigenaar van muziekuitgever Number One Music, en had het plan opgevat om Decadence opnieuw uit te laten brengen. De opnames waren destijds gemaakt in opdracht van Phonogram Records. Maar die was na allerlei overnames opgegaan in Universal Music Group. En dus moesten eerst de opnames weer boven tafel komen.
Digitale remaster
Na een maandenlange zoektocht werd de tweesporenband gevonden in een centraal archief in Londen. Vlakbij de wereldberoemde Abbey Road Studios, waar ze rustig de tijd namen om de tracks stuk voor stuk digitaal te remasteren. Dichterbij The Beatles ga ik nooit meer komen. In de tussentijd schreef ik met het nodige doorzettingsvermogen een wikipedia-pagina over Poison Ivy, die de strenge encyclopedische toets van de redactie kon doorstaan.
Afgelopen donderdag meldde Marc ineens dat het album vanaf morgen wereldwijd op streamers als Spotify en Apple Music zou staan. Vrijdagochtend opende ik om zes uur ‘s ochtends Spotify en zag daar voor het eerst ons album, voorzien van een banner met daarop ”Expanded Edition”, discreet geplaatst over de linker tepel van de dame op de elpeehoes uit 1981. Want de tijden zijn nu eenmaal veranderd.
Expanded to the max
Al na de eerste seconde luisteren was ik verkocht. Decadence klinkt in 2026 snoeihard, gemeen, en glashelder, precies zoals het ooit door producer Eric Boom bedoeld was, maar nog nooit had geklonken. Alsof ik teruggeworpen word naar 1981 en ik tijdens het mixen over de grote studiomonitoren van Wisseloord mag luisteren. De mokerslagen van Cees als basis, de gitaar van Daal links, de toetsenpartijen van Pieter op rechts, en daartussen de giftige teksten van Jos.
En ja, eindelijk hoor ik nu ook noot voor noot mijn eigen paspartijen. Het hele weekend heb ik onafgebroken naar onze muziek geluisterd. Ik ben trots, verwonderd en ook wat ontroerd tegelijk. Want tussen de muziek door luister ik naar de 21-jarige versie van mezelf. Die zo graag van alles wilde, maar helemaal nog niet wist hoe, en die misschien juist daarom zo zijn best doet om precies en zo strak mogelijk zijn lijntjes in te spelen.
Nu is het wachten op het moment dat ergens in Japan een Postpunk-aficionado een van de nummers gebruikt in een waanzinnig TikTok filmpje dat vervolgens viral gaat, wat de opstap is naar een bescheiden maar imposante wereldtournee. Dat laatste zal overigens nooit gebeuren want zonder zanger Jos bestaat Poison Ivy niet. Maar we zijn wel Expanded for Eternity; sinds 30 januari 2026 besta ik als muzikant voor altijd in de digitale wereld.
